Stigma

Stigma. wat een hip onderwerp! Psychisch helemaal van de pot gerukt zijn wordt nog je-van-het!
Ben ik de enige die denkt dat hoe meer nadruk je legt op een doelgroep, hoe meer afstand je creëert met 'den normale mensch'? (sowieso: wat is normaal, behalve een band uit de Achterhoek?
Een kleurplaat van iemand met het syndroom van Down wordt gezien als een kunstwerk. Want potverdorie, hoe enorm goed is het wel niet dat zooo iemand kan kleuren!
Op tv komt een programma waar jongeren met Gilles de la Tourette een band oprichten. Te gek: mensen met tics kunnen muziek maken, wie had dat ooit gedacht! (bedoel... als Normaal het kan, wie niet!)

Via deze site las ik dat Jacobine van Geel van GGZ Nederland zegt: Het is nodig dat mensen met een psychische aandoening zelf zijn toegerust om volwaardig mee kunnen doen in de maatschappij. Zij kunnen werken, meedoen in het verenigingsleven en een sociaal netwerk onderhouden. Daarvoor is het nodig dat de omgeving hen ziet als persoon en niet als hun aandoening en ruimte geeft aan de kwetsbaarheid.’

Waarom dan al die aparte programma's? Waarom lichten we die doelgroep er zo uit?
Ik ervaar het als aapjes kijken in de dierentuin: wat lijken ze veel op mensen he!
Wat we met die programma's vergeten is dat we allemaal gewoon mens zijn. Ook ik ben gewoon mens. Ja, ik heb beperkingen. Maar iemand met een geamputeerd been ook. Ja, ik ben misschien vaker ziek omdat mijn hoofd soms lijkt te ontploffen van alledaagse indrukken. Maar iemand die vaak migraine heeft ook! En dan heb ik het niet eens over reuma, mensen met darm problemen, mensen met fibromyalgie enz. Maar stellen die zich voor als 'ik ben X en ik heb migraine' of 'ik ben X en ik heb een spastische darm'? Ik ben ze niet tegengekomen.
Dus: ik ben gewoon Bonnie. Aangenaam!

Gastblog: Trofeeën

Vandaag een blog van iemand die ik een tijdje terug heb leren kennen. Ik kreeg kippenvel toen ik deze blog las. Het is herkenbaar voor me en recht voor z'n raap geschreven!

“Jij depressief? Je lacht toch altijd..?” “ADHD bestaat niet” “Er is altijd wat met jou aan de hand..”
“Aansteller.” “Iedereen heeft wel eens een kut dag.” “Oh daar is ze weer, nu opeens weer wel.”
“Er zijn mensen die ergere problemen hebben.” “Het is maar een bus…” “Je gaat er niet dood aan dus stel je niet aan!”

Ik kan de kinderen van vroeger ook eigenlijk niks kwalijk nemen, ze wisten niet beter... Het waren kinderen. Wat mij het meest heeft gefrustreerd is dat ouders van klasgenootjes en sommige leraren zo’n mega plank voor hun hoofd hadden.
Zelfvertrouwen hoor je op te bouwen in je pubertijd. Bij mij is het weggenomen waardoor ik in een zware depressie raakte en uiteindelijk met angststoornis te maken kreeg.
De middelbare school was een van de moeilijkste periodes tot nu toe, ik denk er dan ook niet graag aan terug. Ik ben zelfs angstig geworden voor scholen, klassen, kortom vooral voor mensen.

Na vele therapiesessies voor mijn angststoornis e.d. ben ik gaan groeien. Ik ben de strijd aangegaan. Stiekem een beetje om aan de wereld te laten zien dat ik géén aansteller ben, maar vooral voor mezelf om te bewijzen dat ik het aan kan! Ik was het zat om altijd te denken:  “Wat zullen ze van me denken of over mij zeggen?” “Vinden ze me wel leuk of ben ik irritant?”. Ik leefde niet meer voor mijzelf maar voor anderen. Te snel mensen vertrouwen omdat ik dacht dat ze mijn vrienden waren. Te veel energie steken in mensen die geen vinger voor jou willen uitsteken.
Ik ben er he-le-maal klaar mee. Ik leef voor mezelf, ik ben het waard!

Nooit gedacht dat ik dit ooit zou zeggen, maar ik wil graag iedereen bedanken die mijn jeugd heeft verpest. Want dankzij al die pesterijen en vechtpartijen, plannen waar ik niet voor werd uitgenodigd, klassen waar ik buitengesloten werd en alle roddels over mij achter mijn rug om, ben ik sterker geworden dan ik ooit was.
Ik ben mezelf gaan waarderen, hou meer van mezelf dan ik ooit heb gedaan.
Ik ben het leven gaan waarderen, hou meer van het leven dan ik ooit heb gedaan.
En ik ben trots geworden. Trots op mezelf dat ik er nog steeds ben na al die moeilijke periodes.

Depressie”, “Angststoornis” en “ADHD” zijn voor mij geen plakplaatjes, maar trofeeën. Trofeeën die ik vol trots in mijn denkbeeldige prijzenkast heb staan omdat ik iedere keer wel een manier vind om er mee om te gaan.  Trofeeën waar ik graag over vertel aan mensen om ze te leren wat het precies inhoudt.
 Ik heb zelfs begrip gekregen voor de mensen die mij niet begrijpen. Nogmaals; ze weten niet beter. Ooit zullen ze het misschien begrijpen, maar misschien ook niet. Ik maak me er niet meer druk om!

Het gaat met vallen en opstaan, zo zal het altijd blijven gaan. Maar ik heb al zoveel overwonnen, ik kan alles aan. Mijn angststoornis zal er altijd nog zijn. Mijn ADHD ook. En het is ook echt van mij, MIJN angststoornis en MIJN ADHD. Het is nou eenmaal de persoon die ik ben, het hoort bij mijn leven. En ik ben trots op wie ik ben.

Anoniem, 21 jaar.

Therapie?

In het programma 'doe even normaal' ging het vanavond over angst. De jongen die geïnterviewd werd had een speciale therapie techniek gehad: in zijn eentje op een plein het Wilhelmus zingen...
Doel van het zingen: als je dát durft dan durf je alles!
In een flits zie ik mezelf zingend staan op de Markt in Maastricht. Op een fijne warme dag, terrasjes vol, mijn oude therapeut die ergens tussen het gepeupel staat te lachen. Ik schud mezelf resoluut wakker.
Ik heb een keer een liedje gezongen voor een uitzending van WeertFM waardoor er 5 euro werd gestort aan een goed doel. Neeee, dan viel de CO2 therapie die ik heb gehad nog wel mee!

Je kan de aflevering hier terug kijken:
http://www.npo.nl/doe-even-normaal/26-08-2014/VPWON_1227548

Gastblog: You can do it too!

Deze blog heb ik overgenomen van Ruth omdat ik het een enorm leuk en goed initiatief vind!
Deel en share en doe mee!
De oorspronkelijke blog vind je op http://mindonshuffle.wordpress.com/2014/08/08/you-can-do-it-too/
Ruth zelf vind je op fb via deze link https://www.facebook.com/ruthvennekens

Stop. Please read this blog. There is an important request to you here and I would love it if you would respond to it for me. More important, if you respond to it, the world might just get a little bit better today.If you want to skip straight to the question, just scroll down to the part where it says “My request to you”. Otherwise, just read on, you’ll get there in a few words..

I know my blog isn’t the place where hundreds of people come to read my thoughts and stories and point-of-views. I know the stats of my blog and therefore I have a pretty clear idea about the reach of what I write. Mostly I don’t write things that I feel everyone should read or know, but today is different. Today is very different. Today I want to ask all of you to do something to better the world and that is a difficult request.

A better world
The idea of a better world and a better life appeals to most of us human beings. The problem with this terminology is that it means something different for a lot of people. As soon as you go into the debate, political views, personal greed, religion or other factors might cloud the initial discussion and a better world ends up in something that can’t seen from any other point of view than from your personal views. I am not saying this is bad. I just want to point out that there is a danger of those point of views being driven by something else than unselfishness abnegation and therefore might be pointing more towards personal gain. Now, in my opinion, to make the world a better place, we should not ignore our personal needs, but we should be able to put them aside at times in order to help others, without any desire to get anything in return. Just make someone’s day better.
Pay it forward
I bet most of you have seen or heard about the movie Pay it Forward, or have heard or read about initiatives trying to copy the idea. Unfortunately somehow these initiatives never reach the world wide spread they deserve, so that is not what I am going to aim for either. All these initiatives are great and awesome. The idea of putting your own misery aside for a moment and help someone else is heart-warming, in whatever way it is done.
My request to you
My request to you, is to do something to make someone else’s life better. Not just one day, but 10 days in a row. Believe me, this is possible! It is not about giving stuff or money away necessarily, though, that might be done. It is about enhancing someone’s life, which can involve a simple compliment, a hug, a vow of confidence, a recommendation, an acknowledgement, anything. You can also think about things like picking up a wrapping from the ground and disposing it at a garbage can, cleaning up the playing ground across the street, leave your car at home for an entire day (or week).. the possibilities are endless.
Of course it would be great if many, many people would take up this challenge, but even if only two or three of you do so, the world is yet again a little bit of a better place. All I ask is that you try and do this without judging anyone else. This is not about politics or religion. This is not about you, me, or anyone else. This is about all of us.
Need more inspiration?
I am sure that you are creative and smart enough to think of small things you can do daily, but just in case, if you need inspiration, feel free to comment on this blog or send me a message and I will help you out!
Blog about it!
When you feel this idea is a great way to do some good, to enhance the world and happiness, you probably already got started, but there is one more thing you can do to make the experience better: Blog about your actions. Share this post. Copy this post onto your own blog (no copyright issues here, just go for it!). Tell people about what you are doing. You can also comment on this blog about all you did, or even write guest blogs (which I will publish on this blog for you). All I mean to say is: If we spread the word and more people join, the effect will be bigger.

werken?

Zojuist kreeg ik een formulier van de gemeente in de bus. Een 'heb je gewerkt, vul dat dan hier in'-formulier met inleverdatum 27 juli. Ik moet er op invullen wanneer en waar ik heb gewerkt en het dan weer opsturen. Er zit geen retour envelop bij en er staat ook geen adres op waar het heen moet. Handig!
Gelukkig ben ik snel klaar door bij de vraag 'heeft u deze maand gewerkt', NEE aan te kruisen.

Dat ik na 8 jaar ziektewet, WW en bijstand weer aan het werk wordt gestuurd: prima! Al die tijd werd ik door de instanties met rust gelaten en had ik geen sollicitatieplicht. Ik kon rustig aan mezelf werken en leren omgaan met angsten. Ik ben zelf degene geweest die bij de gemeente heeft gevraagd of ik de opleiding tot ervaringswerker mocht gaan doen.

Het is voor mij 8 jaar geleden dat ik voor het laatst gesolliciteerd heb, dus ik weet echt niet waar ik nu moet beginnen.Door alles wat ik heb meegemaakt heb is het voor mij een behoorlijke stap, die ik toch wel eng vind. Ik moet op alle passende functies solliciteren. Dus niet op de vacature voor een piloot maar wel fabriekswerk. Maar wat is passend voor mij? Dat het beter met me gaat wil nog niet zeggen dat een full-time baan voor mij kan werken. Ook in ploegendienst maakt het risico van terugval behoorlijk groot. En moet ik maar op alles solliciteren en daar een motiverende (?) brief bij sturen?

Ik kijk moedeloos naar vacatures die voorbij komen. Er zijn er genoeg die me interesseren maar ik heb geen idee hoe ik in een motiverende brief ga uitleggen dat ik de gewenste 2 jaar ervaring niet heb. En stel ik wordt uitgenodigd, moet ik dan zomaar uitleggen waar dat gat in mijn cv over gaat? Pff, ik vind het nogal wat!

Alleen al door bovenstaande ben ik de afgelopen week weer angstiger dan normaal en weet ik niet helemaal meer waar te beginnen.



Delen

Allereerst: iedere week bloggen valt dus niet mee! En dat zeg ik al na 1 blog... oei, dat belooft nog wat.
Je moet maar op een onderwerp/thema komen en tijd en zin hebben om ervoor te gaan zitten. Zomaar een leuk verhaaltje typen werkt niet altijd op commando.
Zoals ik al schreef doe ik de laatste tijd leuke dingen. Zo mocht ik een tijdje terug mijn verhaal delen in Heerlen.





Inmiddels zijn de boeken ook afgegeven aan random mensen op het station in Weert.
Grappig hoe je in gesprek raakt met mensen. Eerst reageren ze wat afwijzend 'wat komt ze verkopen??'. Maar als je uitlegt hoe het zit dan zijn ze opeens erg geïnteresseerd en beginnen mensen zelf te vertellen. Het boek reist zo door Nederland en ben erg benieuwd welke reacties er op gaan volgen!

Daar gaan we dan!

Hier issie dan, mijn eerste blog. Vanaf nu ga ik (proberen) wekelijks posten over mijn dagelijks leven. Al dan niet met angst. Veel mensen vragen me namelijk wanneer mijn tweede boek uitkomt en dat ze graag meer willen lezen. Alles op zijn tijd, wie weet komt er ooit een tweede boek. Voor nu ben ik nog lang niet klaar met het huidige boek. De verkoop gaat goed en er gebeuren leuke dingen. Het Mondriaan Cliëntenmagazine gaat aandacht besteden aan het boek in het juli/augustus nummer. Beter nog: ik kom op de cover te staan! Hoe ruig is dat! Daarnaast start morgen een nieuw project wat betreft mijn boek: ik ga vijf exemplaren aan random mensen geven. Deze mogen het boek lezen en daarna doorgeven aan iemand anders. Zie voor meer informatie het kopje 'lees en deel-boek!'. Wie weet waar het boek terecht komt!! Daarnaast ligt het boek inmiddels op diverse media-redacties en gaan er een aantal pagina's naar een uitgever. Kortom: spannend, leuk en WAUW zijn de steekwoorden van de afgelopen tijd!